Kanał: Resko

Metryczka

  • Widownia: 15372
  • Produkcja: AlfaTV 2016
  • Zdjęcia: Bartosz Semanycz
  • Montaż: Grzegorz Lickiewicz
  • Realizacja: Ryszard Sielicki

Opis

Film z komentarzem w języku polskim, czytanym przez znanego lektora Stanisława Heropolitańskiego. 

Gmina Resko leży na Wysoczyźnie Łobeskiej oraz równinach: Nowogardzkiej i Gryfickiej. Przez miasto i gminę przepływają rzeki Rega oraz wpadająca do niej Ukleja. Obydwie rzeki są dostępne dla kajaków. We wschodniej części znajduje się rezerwat przyrody Mszar koło Starej Dobrzycy.


Resko  położone jest w północno-zachodniej części województwa zachodniopomorskiego w powiecie łobeskim nad Regą. Miasto usytuowane na Równinie Gryfickiej i Wysoczyźnie Łobeskiej. W latach 1818 – 1945 miasto administracyjnie należało do Powiatu Regenwalde, początkowo z siedzibą w Resku, a od roku 1860 z siedzibą w Łobzie. 
Według danych z 1 stycznia 2009 r. powierzchnia miasta wynosi 4,49 km². Resko leży przy drodze wojewódzkiej nr 152 (Płoty – Świdwin). Ok. 10 km od od Reska przebiega droga krajowa nr 6 (trasa Szczecin – Gdańsk). W mieście istnieje stacja kolejowa, przez którą biegnie linia kolejowa Płoty – Łobez. Już w XI w. na wzgórzu nad Regą stanął gród książąt pomorskich, a wkrótce potem rozwinęła się wokół niego osada handlowo-rzemieślnicza. Pierwszy raz wspomniano o nim w 1255 r. Własnością połowy grodu od XIII w. stał się ród Borków. Druga połowa grodu pozostała we władaniu rodu Vidant. W latach 1260-1270 Jakub Borek, syn kasztelana kołobrzeskiego Borka z Łobza postawił zamek nad Regą. W 1277 r. nastąpiła lokacja Reska na prawie lubeckim. Borko z Łobza wraz z synami Jakubem, Janem i Mikołajem lokowali Resko w 1280 roku na prawie magdeburskim. Ok. 1400 r. nastąpiła budowa kościoła mariackiego dla mieszkańców miasta. W 1441 r. książę pomorski Eryk I przekazał resztę miasta rodowi von Borcke. Na długie lata, aż do 1808 r. Resko stało się prywatnym miastem rodziny Borcke. Podstawą rozwoju miasta było rolnictwo i częściowo rzemiosło (kowalstwo, młynarstwo i krawiectwo). W 1630 r. wojska cesarskie spaliły i zniszczyły miasto, a od 1648 r. Resko na mocy pokoju westfalskiego przeszło pod władanie Branndenburgii. Kres miastu przyniósł 1714 r. kiedy to w ogromnym pożarze spaleniu uległa większość miasta. Ocalało jedynie 11 domów i kościół. Kolejne działania wojenne w latach 1756-1763 również zniszczyły Resko, a miasto przez kilkanaście następnych lat było okupowane przez żołnierzy rosyjskich. W 1834 r. władze miejskie podjęły decyzję o rozbiórce murów obronnych Reska. Ponad 10 lat później, w 1842 r. Karol Sprengel zakłada w mieście Fabrykę Maszyn Rolniczych powstaje również młyn parowy i gorzelnia. W 1892 r. powstała stacja kolejowa na linii Wyszogóra-Kołobrzeg. W kolejnych latach Resko uzyskało połączenia kolejowe z kolejnymi miastami: w 1905 r. z Łobzem, a w 1909 r. ze Świdwinem.

W 1945 r. miasto zostało zajęte przez wojska radzieckie, a następnie przekazane Polsce. Zniszczenia wojenne w centrum miasta sięgały 60%. Nastąpiła odbudowa i rozbudowa miasta, powstały nowe budynki użyteczności publicznej.

Rega – rzeka płynąca  przez Pojezierze Zachodniopomorskie i Pobrzeże Szczecińskie. Ma długość, wg. różnych publikacji, od 167,8 do 199 km, co daje jej 24. miejsce w Polsce. Rega jest jedną z największych rzek przymorza i drugą rzeką woj. zachodniopomorskiego pod względem przepływów. Źródło rzeki znajduje się w gminie Połczyn-Zdrój, koło osady Imienko. Rega biegnie przez obszar trzech powiatów (świdwińskiego, łobeskiego, gryfickiego) i sześciu miast. Nad rzeką ulokowano osiem małych elektrowni wodnych o łącznej mocy ok. 2,6 MW. Uchodzi do Morza Bałtyckiego w Mrzeżynie.
W centrum Reska, przy moście (ulica Jedności Narodowej) stoi zabytek z początku XX wieku - elektrownia wodna. Dawniej w tym miejscu stał młyn wodny. Wokół mostu ustawionych jest kilka tablic informujących, że wykorzystuje się tutaj środki unijne, np. na Budowę sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej w mieście Resko lub Budowę przystani kajakowej na rzece Redze oraz modernizację Biblioteki Publicznej w Resku. Na drugim brzegu rzeki Regi znajduje się przystań, przystanek na dłuższe wyprawy pieszo, rowerem lub kajakiem.

Warownia w Resku stała nad rzeką Regą na sztucznie usypanym kopcu. Do czasów dzisiejszych zachowało się bardzo niewiele. Wzgórze o wysokości do 3,5 m, na obrzeżach którego w dwóch miejscach można zobaczyć kamienie tworzące niegdyś mur obwodowy, nadbudowane częściowo współczesnym murkiem. Warownia miała kształt kwadratu o boku 40 m. Główny budynek zbudowany był z kamienia i cegły, nie został on jednak zlokalizowany ze względu na późniejszą zabudowę terenu zamkowego. Obecnie urządzono tu park miejski. Samo wzgórze otoczone jest drzewami, a jego szczyt wyrównany. Niczego tu nie ma poza betonowym placem wykorzystywanym zapewne w czasie lokalnych imprez.
Zamek, początkowo drewniano-ziemny, zbudowano w II poł. XIII wieku z inicjatywy Jakuba Borka (Borcka), syna kasztelana kołobrzeskiego Jana. Murowana warownia powstała prawdopodobnie w II poł. XIV wieku. Wcześniej na miejscu tym funkcjnował gród strzegący traktu Kołobrzeg - Starogard.

  • lata 1260-1270 - budowa drewnianego zamku
  • 1295 r. - pierwsza wzmianka o zamku w dokumencie wydanym z okazji podziału księstwa na dzielnice. Wiadomo, że zamek był podzielony i jego właścicielami były rody Borków i Vidantów
  • 1365 r. - Vidanci sprzedali swoją część księciu pomorskiemu Bogusławowi V. Przypuszcza się, że w tym czasie nastąpiła przebudowa zamku na obiekt w pełni murowany
  • 1447 r. - zamek w całości powrócił do Borków
  • 1774 r. - na miejscu zniszczonego zamku Borkowie postawili dwór
  • 1826 r. - dwór został zburzony

Sanktuarium Matki Boskiej Reskiej – kościół znajdujący się w miejscowości Resko, w powiecie łobeskim w województwie zachodniopomorskim.

Sanktuarium zostało zbudowane w stylu późnogotyckim ok. 1400 roku. W końcu XV wieku zostało rozbudowane a w latach 1697 i 1882, przebudowane.

Forma kościoła ma kształt halowy, trójnawowy w stylu hali gryfijskiej. Wieża mierzy 67 metrów. Wewnątrz sanktuarium znajduje się XVII-wieczny ołtarz i obraz Matki Boskiej Reskiej z końca XVIII wieku. 

Stara Dobrzyca - wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko, nad północnym brzegiem jeziora Dobrzyca. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1447 r. Dobrzyca była wówczas lennem rodu Vidant, które w 1447 r. otrzymała w posagu Gertruda Vidant wychodząc za mąż za Mikołaja Bork. Kolejne informacje o wsi pochodzą z dokumentów wydanych przez księcia Bogusława X (1503 r.) i Bogusława XIII (1605 r.), potwierdzających lenno Borków (właścicieli zamku w Resku). Do końca XVII w. majątek w Starej Dobrzycy pozostawał w posiadaniu rodu Borków, posiadających rezydencję w Starogardzie Łobeskim. Stefan Bork przed 1602 r. postawił w Dobrzycy dwór, który jest odnotowany w dokumencie z tegoż roku. Od 1697 r. Dobrzyca przeszła na własność rodziny Bonin. W XVII w. po założeniu Nowej Dobrzycy do nazwy wsi dodano przymiotnik Alt (Stara). Około połowy XVIII w. młodsza córka Ulryka-Bogusława von Bonin - Zofia Augusta Ulryka otrzymała w posagu majątek, wychodząc za mąż za Henninga von Brockhausena. Z ok. 1777 r. pochodzi opis majątku, w którym wymieniono dwór. W 1798 r. dobra zostały własnością Friedricha Lehmanna, krewnego Boninów. W połowie XIX w. były zaś w posiadaniu rodziny von Below. Wg opisu wsi z 1874 r. majątek należał do rodziny von Knebel. Były w nim 22 budynki mieszkalne, 34 inne i 1 przemysłowy. W Dobrzycy znajdowało się także 12 gospodarstw chłopskich (bauerhofów) i 1 zagrodnicze, w których było łącznie 14 budynków mieszkalnych. W ciągu XIX w. następowały wielokrotne zmiany właścicieli majątku. Na pocz. XX w. (1905 r.) należał do rodziny Rantzau, a od 1917 r. do 1945 r. do rodziny Fincken von Finkenstein.

Dwór w Dobrzycy, który został opuszczony w latach 70- tych, a teraz stanowi własność prywatną opisywany był już w roku 1602. Niegdyś posiadający dwa skrzydła, na początku XX w. posiadał już tylko jedno, przylegające do północnej ściany dworu. Obecnie jest budowlą jednoczłonową, pozbawioną skrzydeł, a ślady dawnych oficyn czytelne są na bocznych ścianach. Dworek jest obiektem wielofazowym o cechach klasycystycznych, w którym znajdują się relikty XVIII-wiecznej rezydencji (mury parteru), przebudowanym ok. połowy XIX w.

Starogard - osada sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko, przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 148 z drogą wojewódzką nr 152.

W miejscowości tej już na początku XII wieku istniał zamek obronny (grodzisko wendyjskie) wymieniony w biografii misyjnej Ottona z Bambergu w 1124 r. jako ,,Castle Zitarigroda,, a resztki murów obronnych istniały jeszcze w średniowieczu. Osada na początku XIII w. stanowiła uposażenie zakonu joannitów. W pierwszej połowie XVI wieku miejscowość zostaje lennem rodu von Borck i w następnych latach wznoszą oni we wsi obronny dwór oraz kościół, bogato go uposażając. Dzięki dochodom z nowocześnie prowadzonego rolnictwa i działalności gospodarczej, oraz dochodów z racji zajmowanych stanowisk dwór stopniowo zostaje przebudowany przez kolejne pokolenia tego rodu na pałac i w XIX wieku założenie pałacowe obiektu liczy ponad 20 budynków. Rezydencja ta była jedną z najbardziej okazałych i bogato wyposażonych (dzieła sztuki (portrety i gobeliny), prywatne kolekcje (historii terenu, pomiarów, meteorologii i książek) na Pomorzu i stanowiła centrum rozległego klucza majątków rodu von Borcke.

W Starogardzie jest poświęcony 21 lipca 1946 roku kościół parafialny (obecnie pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa) o konstrukcji ryglowej z 1579 r. Na wieży kościoła znajduje się dzwon z 1572 wykonany przez stargardzkiego ludwisarza Joachima Karstede, oraz nieczynny mechanizm zegarowy.

Kościół usytuowano na działce, stanowiącej po dziś dzień cmentarz przykościelny. Ma ta działka plan prostokąta z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, bez wieży zachodniej. Ściany o konstrukcji szkieletowej z drewna dębowego posadowiono na kamiennym fundamencie, wysokiej podmurówce i podwalinie, w której osadzono pionowe słupy i narożne zastrzały. Całość powiązana jest poziomymi ryglami i spięta oczepem. Prostokątne fachy wypełniono otynkowaną cegłą. Okna (jednodzielne) o prostokątnych ościeżach, osadzono symetrycznie w górnej części elewacji północnej i południowej. Okna w prezbiterium są nieco większe.

Wnętrze kościoła przykryto drewnianym stropem belkowanym wspartym na drewnianych wspornikach przyściennych i ozdobnie ciosanym oczepie, oraz dachem dwuspadowym z ceramicznym pokryciem, nad zamknięciem prezbiterium wielopołaciowym. Do południowej elewacji kościoła dobudowano pomieszczenie zakrystii na planie kwadratu i przykryto dachem pulpitowym. Na ścianie zachodniej znajduje się wejście o prostych ościeżach, a w elewacji południowej jest niewielkie okienko o prostokątnym wykroju. W kościele jest ambona z XVIII wieku.

Bardzo oryginalnie prezentuje się dobudowana na początku XX wieku (1909 r.) wieża zachodnia o prostokątnej podstawie i wielokondygnacyjnym korpusie. Zbudowano ją z cegły i została otynkowana. Wtedy też w okna wstawiono witraże (wstawiono 3 jest 2) św. apostołów Piotra i Pawła z pracowni Hansa Schreibera z Berlina. W elewacjach północnej i południowej znajdują się wąskie okienka szczelinowe doświetlające wnętrze. W ścianie zachodniej osadzone są symetrycznie dwa niewielkie okna o prostych ościeżach zamkniętych półkoliście. Portal wejściowy osadzony jest na osi kościoła w elewacji zachodniej. Otrzymał on formę renesansową z prostymi ościeżami, zamkniętymi łukiem półkolistym. Obramienie portalu stanowią dwa pilastry z gzymsami, zakończone trójkątnym przyczółkiem i wieńczącym go krzyżem. Górna kondygnacja wysunięta jest nieco przed lico ścian wieży i osadzona na drewnianych wspornikach. Posiada gęstą konstrukcję szkieletową, krytą dachem naczółkowym (prostopadłym do osi kościoła) z ceramicznym pokryciem. Wieńczy go prostokątna latarnia z iglicą, zakończoną krzyżem. Nadbudowa ta stylizuje do formy domostw ryglowych wznoszonych w regionie, i jest unikatowym rozwiązaniem na terenie Pomorza Zachodniego.

Plac przykościelny o dość regularnym zarysie otoczony jest kamiennym murem z bramkami i furtami. Po dziś dzień pełni on rolę cmentarza. Wewnątrz kościoła jest drewniana empora organowa, wsparta na dwóch kwadratowych słupach, rzeźbionych w części środkowej, imitujących kręcone kolumny. Empory boczne usunięto. W kościele są organy.

Pałac rodu von Borck pozostaje w ruinie od końca działań wojennych. Umiejscowiony jest w centralnej części wsi, po północnej stronie drogi. Czytelny jest układ głównego korpusu (dwie kondygnacje, otynkowany, dach monsardowy) i zachowany główny ryzalit z tarczą herbową rodu von Borck i datą 1840 (data uzyskania tytułu graf (hrabia) Grafendiplome. Według miejscowych władz samorządowych w dalszym ciągu, mimo ogromnych zniszczeń, możliwa jest odbudowa pałacu (np. na muzeum ziemi łobeskiej).

Rozbudowa istniejącego od pokoleń obronnego dworu w Starogardzie ma miejsce w latach 1717-21, kiedy to marszałek polny na dworze pruskim Fryderyka Wilhelma I i wielkorządca miasta Szczecina Adrian Bernarda von Bork wznosi wspaniały barokowy pałac w stylu holenderskim, a jego syn Heinrich Adrian w roku 1743 dobudowuje nowe skrzydło nakryte mansardowym dachem co umożliwiło powstanie reprezentacyjnego dziedzińca. Obok pałacu założono ogród, który w późniejszym okresie przekształcono w park krajobrazowy.

Początkowo dojazd do pałacu prowadził przez folwark i otoczony był z trzech stron zabudowaniami folwarcznymi (stajnie, stodoły (jedna była kolista) i warsztaty), dalej w formie skrzydeł dostawiono budynki gospodarcze i mieszkalne dla służby lecz nowy właściciel (Philipp von Borck) uznał takie rozwiązanie za zbyt wiejskie i usunął bliskie pałacu budynki gospodarcze i założył przed budynkiem gazon, (na którym stała armata) aby zwiększyć reprezentacyjność dworu. Budynek główny (bez skrzydeł) miał wymiary 33x14 metrów, a na parterze budynku znajdowało się 11 pomieszczeń, gdzie największe z nich to hol i sala ogrodowa. Do budynku głównego dobudowano dwukondygnacyjne skrzydła pałacu do których później dostawiono poprzeczne przybudówki, gdzie akcent stanowiły kwadratowe budynki wieżowe.

W holu pałacu stały dwie okazałe barokowe szafy gdańskie. Sufity i ściany pokoi pałacowych zdobione były sztukaterią, oraz chińskimi, brukselskimi lub berlińskimi tapetami w stylu haute lisse. W komnatach wisiało 8 barwnych flamandzkich gobelinów (wymiary 8x4 i 4x 1,4 metra) i wiele obrazów w tym obrazy wykonane przez Antoine Pesne – francuskiego malarza i rysownik okresu rokoka, nadwornego malarza królów pruskich. Według Wulf-Dietrich von Borcke obrazów tego malarza było w pałacu 4, ale inne źródła podają ich więcej. Na ścianach klatki schodowej i górnego korytarz wiszą obrazy pochodzące z pałacu książęcego w Wołogoszczy. Wewnątrz pokoi stały przeważnie białe meble w stylu empire. Na sufitach wisiały wielkie kryształowe lub metalowe żyrandole. W Pałacu znajdował się cenny zbiór historycznych i przyrodniczych książek, oraz zbiory przyrządów fizycznych i meteorologicznych.

Na cmentarzu ogrodzone płotem znajduje się byłe miejsce pochówku rodziny von Borck (nr rej. 438 z 12.12.1963 r.). Brak jest płyt nagrobnych, ale przetrwał do dziś wysoki krzyż z porfiru.

Łagiewniki - osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko. Pierwsza wzmianka z 1325 r. W latach 40. XV wieku Łagiewniki były w posiadaniu braci Bork aż do połowy XVIII wieku.

W 1583 r. odnotowano dwór, który należał do Urlicha von Bork. W 1680 r. zaznaczono istnienie dwóch siedzib rycerskich, należących do Macieja i Jurgena, mających główną siedzibę w Strzmielu oraz do landrata Adriana – właściciela Starogardu Łobeskiego, Starej Dobrzycy i Kąkolewic.

Łagiewniki sprzedano w 1745 r. porucznikowi Furchtegott von Bonin. W roku 1794 sprzedane Leopoldowi K.F. von Heyden.

Wielu właścicieli w pierwszej połowie XIX wieku; w 1840 r. kupił Friedrich von Büllow. Rodzina ta w ciągu XIX wieku wykupiła od starych rodów znaczne dobra w okolicach Reska. Około 1890 r. majątek kupił baron Heinrich Jossias von Veltheim. Ostatnim właścicielem Łagiewnik był syn Hienricha, Jossias.

Łabuń Mały - wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Nieopodal wsi znajduje się jezioro Łabuń. Powierzchnia jeziora wynosi według różnych źródeł od 21,52 ha do 22,10 ha. Objętość zbiornika wyliczono na 154,7 tys. m³. Głębokość maksymalna zbiornika wynosi 1,0 m, a natomiast średnia głębokość 0,7 m. Długość linii brzegowej Łabunia równa jest 2030,0 m. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie przedstawił, że Łabuń w typologii rybackiej jest jeziorem sandaczowym, natomiast według źródła z Urzędu Miejskiego w Resku jezioro jest typu linowo-szczupakowego. Wokół Łabunia rozciągają się jest szuwary i olsy. Przez jezioro przepływa rzeka Rekowa, która wpada od południowego brzegu, a uchodzi od zachodniego.

Łabuń Wielki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Iglice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Iglice były dużą typową wsią dworsko-chłopską, wchodzącą w skład rozległych dóbr położonych wokół Reska. Dobra te były przez wiele wieków, aż do początku XIX w. lennem jednego z najstarszych na Zachodnim Pomorzu słowiańskich rodów – Borków. Część zachodnią wsi zajmują zagrody chłopskie, centralną kościół z cmentarzem, wschodnią zaś zespół pałacowo-parkowy.

W Iglicach znajduje się pałac – okazała, kompletna, dobrze zachowana neorenesansowa rezydencja z zabudowaniami gospodarczymi z tej samej epoki, otoczona 150-letnim parkiem angielskim pow. 6,27 ha z czytelnym układem dróg i ścieżek wewnątrz parkowych. Związane z pałacem tereny zajmują 269 ha. Sam pałac powstał w II połowie XIX wieku. Powierzchnia użytkowa 3180 m², łączna kubatura obiektu 36000 m³.

Łosośnica – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Przy zachodniej części wsi płynie struga Łosośnica. W roku 1949 w Łosośnicy jako jednej z wielu okolicznych miejscowości utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, dzięki któremu zawdzięcza ona znaczy postęp urbanistyczny. W Ówczesnych czasach mieszkańcy Łosośnicy mogli cieszyć się nowoczesną gorzelnią oraz mleczarnią i owczarnią. Ze względu na niewielką liczbę mieszkańców, wybudowano dwa dwuskrzydłowe budynki wielokondygnacyjne (bloki), które stały się domem dla nowo-przybyłych pracowników. Wzrost ludności, oraz potrzeby PGR-u powodowały dalszą modernizację wsi. Powstały drogi o powierzchni bitumicznej, szkoła podstawowa, biblioteka, straż pożarna, ośrodek zdrowia i poczta. W roku 1993 rozwiązano Państwowe Gospodarstwo Rolne, a władze przejęła spółka Z o.o Porta Agra, która w roku 2003 zamknęła działalność w Łosośnicy. Jednak miejscowość była już na tyle samowystarczalna, że nie odbiło się to znacząco na jej mieszkańcach. Do dnia dzisiejszego w Łosośnicy znajduje się szkoła podstawowa wraz z boiskiem o nawierzchni bitumicznej, świetlica dla dzieci, plac zabaw, biblioteka, przychodnia, kościół, ochotnicza straż pożarna, tartak, dwa sklepy spożywcze, plantacja borówki amerykańskiej, agencja pocztowa, oczyszczalnia ścieków oraz boisko piłkarskie klubu sportowego "Jastrząb Łosośnica".

Ciekawostką jest zabytkowy Kościół, o którym mówi się, że został wybudowany przez Templariuszy, którzy w XIII w. przejęli kilka okolicznych miejscowości: Dobra i Dargomyśl w roku 1261. Kościół filialny pw. św. Ducha z XV w. z kamienia narzutowego, cmentarz przykościelny. Przy kościele znajduje się pomnik poświęcony mieszkańcom wsi poległym w I wojnie światowej. Na kamieniach ułożonych wokół pomnika wyryto nazwiska poległych. We wsi jest aleja dębowa, która jest pomnikiem przyrody.

Siwkowice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Kościół w Siwkowicach - Kościół Wniebowzięcia NMP (XVI, 1903). We wnętrzu znajduje się strop drewniany, belkowany. Z XVIII w. zachowała się ambona oraz z XIX w. empora kolatorska, empora chórowa z prospektem organowym, piszczałkami i ławkami. Masyw zachodni wieży – westwerk – był cechą charakterystyczną obronnej architektury romańskiej na Pomorzu.

Żerzyno – osada popegeerowska w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko nad rzeką Rega. W miejscowości znajduje się elektrownia wodna.

Komorowo – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Kościół pw. Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus w Komorowie z XIX w. zbudowany z granitowych kwadr, które użyto do wieży oraz z kamienia łupanego, zastosowanego w korpusie kościoła na rzucie prostokąta. Materiał granitowy świadczy o istnieniu kościoła w Średniowieczu. Wieża trójczłonowa w drugiej i trzeciej kondygnacji ceglana, kryta dachem namiotowym. Obramienia okien i portali - ceglane.


Dorowo – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

Kościół pw. św. Antoniego w Dorowie to kościół barokowy z XVIII w. wzniesiony w konstrukcji ryglowej, na planie prostokąta. Otwory okienne i wejście od południa w oprawie z rygli. Pułap belkowany oparty na konsolach przyściennych z belek. Od zachodu dostawiona wieża, kondygnacja górna z 8-boczną latarnią oszalowaną, przykryta hełmem barokowym, krytym gontem.

źródło: wikipedia.org 


Skomentuj na Facebooku

Użytkownik ponosi pełną odpowiedzialność za treści komentarzy dodanych na stronie.

Redakcja portalu Polska Telewizja Internetowa nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy zamieszczanych przez użytkowników.

Komentarze